I C E B E R G

เมื่อยามที่ลมพัด.. มาให้รู้ว่าเป็นฤดูหนาว

ลมเพียงแผ่วเบา ..ก็ทำให้หนาวสั่น

แต่พอฤดูร้อน.. ดวงอาทิตย์.. ที่สาดแสงตอนกลางวัน

ก็ทำให้ฉันแทบทนไม่ไหว..

...

แต่ตอนนี้มันแปลกๆ..ไม่รู้เป็นอย่างไร

ไม่หนาวไม่ร้อน ..เหมือนเมื่อตอนเธออยู่ใกล้

แม้ลมจะพัด.. แดดทอแสงแรงเท่าไหร่

ฉันก็ไม่เห็นเป็นอย่างเคย..

...

เพิ่งจะรู้... ว่าตอนนี้ฉันอยู่ในฤดูเหงา

ร้อนก็ไม่ร้อน.. หนาวก็ไม่หนาว.. ตั้งแต่คราวที่เธอจากไป

อยากจะรู้ว่าฉันต้องอยู่อย่างเงียบเหงา... นานซักเท่าไร

เธอคงไม่รู้ทรมานแค่ไหน...

เมื่อความเหงาเข้าปกคลุมถึงตรงกลางใจ...

 ...

 ว้า..

หยุดสามวันนี้คงไม่ได้ไปเที่ยวไหนเลย...

ตอนบ่ายที่จริงมีเรียนเกาหลี..มีพี่คนนึงเขาติดงาน..

น้องอีกคนก็ไม่อยากไปเรียน..

เลยโทรมาชักชวนให้รวมหัวกันโดดทั้งสี่คนเลย..

โดยโทรไปของดเรียนกับอาจารย์...

คนที่โทรไปเป็นใครน่ะเหรอ...

หึหึหึ...จะเป็นใครไปได้..

เราเอง..

เป็นเด็กดีกันซะจริง..เยี่ยมมมม..

...

ก็เลยว่างงงงงงมากกกกก...

จะไปหาพี่ที่ชลบุรี..พี่ก็มีทำรายงาน....อดไปอีก..

...

เลยกะจะกลับบ้าน..

แต่พี่ที่ออฟฟิศโทรมาบอกว่า..จะแวะมาเอาของที่ห้องตอนเย็น..

ก็เลยอยู่รอ...กลับพรุ่งนี้ก็ได้..

ปรากฏว่า...พี่ก็ไม่มาแล้ว..

ง่า...เศร้า

....

แล้วโทรไปที่บ้าน..

แม่ก็บอกว่าไม่ต้องมาหรอก..เพราะไม่อยู่บ้านกันทั้งสองวัน..

ไปก็ไม่เจอแม่อยู่ดี..

....

โอ้..อะไรกันนี่..

เศร้าได้อีกกกกก...

ต้องอยู่ที่ห้องเหมือนเดิม..

คนเดียว...(เพื่อนก็กลับบ้าน)

...

มีอะไรให้ทำเยอะนะ..

แต่...

เหงา....

เหงา...

เหงา..

...

...

เป็นอะไรไปเนี่ยเรา....