I C E B E R G

เธอชอบวาซาบิ...

เธอใช้ตะเกียบในมือคีบซูชิจากจานตรงกลาง..

มาวางไว้ในจานตรงหน้าหนึ่งชิ้น...

ใส่วาซาบิลงไป..

.....

รู้สึกว่าจะน้อยไป...

เธอเลยใส่เพิ่มอีกนิด..

.....

กำลังดีแล้ว...

จากนั้น...

เธอก็เอาตะเกียบคีบซูชิ..จุ่มโชยุ

แล้วก็...

......

อืมมมมมม...

......

เธอพูดว่า...

ความรู้สึกที่ได้ลิ้มรสวาซาบิ...

มันยากจะบรรยาย..

 รู้สึกดี..แต่ก็เผ็ด...

ถึงน้ำตาไหลจะซึมออกมาโดยไม่รู้ตัว..

แต่เธอก็ยังยิ้มให้กับความอร่อย...

 .......

 ......

เธอใช้ตะเกียบในมือคีบซูชิจากจานตรงกลาง..

มาวางใส่จานตรงหน้าเป็นชิ้นที่สอง...

ใส่วาซาบิลงไป..

ในปริมาณพอๆกับชิ้นแรก...

อาจจะมากกว่าด้วยซ้ำ..

....

...

ทำไมนะ...

ทั้งๆที่รู้ว่า...

มันเจ็บปวด..

น้ำตาจะต้องไหลอีก...

แต่เธอก็ห้ามตัวเองไม่ให้ใส่ไม่ได้..

.....

เธอไม่เข้าใจเหมือนกัน..

ว่าเธอจะทรมานตัวเองไปทำไม...

.....

เรื่องบางเรื่อง...

สำหรับคนบางคน..

 ...

ประสบการณ์.. 

ไม่ได้ช่วยให้เกิดการเรียนรู้...

.....

.....

นับครั้งไม่ได้..ที่เธอทำใจฉันเจ็บช้ำ

แต่ใจกลับไม่จำ..ยอมเจ็บอยู่ซ้ำๆ..

ไม่เข็ด...ไม่เข็ด

ป.ล. เราก็ชอบวาซาบิ...  คุณชอบไหม..

ป.ล.2 เอารูปต้นวาซาบิมาให้ดูด้วย..ไม่เคยเห็นต้นจริงๆเลย..เขาจะเอาส่วนโคนลำต้นไปฝนจนละเอียด..

แล้วถึงจะได้วาซาบิที่คล้ายครีมสีเขียวๆ..