I C E B E R G

โดยส่วนตัวแล้ว..

ผมไม่มีปัญหากับ'ความเหงา'แม้แต่น้อย..

ตรงกันข้าม..ผมออกจะชอบๆด้วยซ้ำ..

เหตุผลอาจเพราะผมอยู่กับมันมาตั้งแต่เด็กๆ.. 

...

ชีวิตผมก็เลยอยู่คนเดียว..

ทำอะไรคนเดียวมาตลอด..

เรียกว่าอยู่กับความเหงาจนเคยชินก็คงจะได้...

...

คนที่ผมรู้จักส่วนมากอยู่กับตัวเองไม่ได้..

ทำอะไรคนเดียวไม่เป็น..

ไล่ตั้งแต่เรื่องเล็กๆ..อย่างกินข้าว..ดูหนัง..เดินช้อปปิ้ง..

ไปจนกระทั่งเรื่องใหญ่ขึ้นมาหน่อยอย่างออกเดินทาง..

นั่นก็เพราะสาเหตุสำคัญ คือ 'กลัวเหงา'...

คนเหล่านี้ไม่เคยได้รู้ว่า..

อิสระจากการลงมือทำอะไรหรือไปไหนตามใจเราเอง..

โดยไม่ต้องพะวักพะวงหรือประนีประนอมความชอบกับคนอื่นนั้น..

เป็นความสุขขนาดไหน..

สำคัญกว่านั้น คือ การอยู่กับตัวเอง..ทำให้เราได้พูดคุยกับตัวเอง..

บอกอย่างนี้..บางคนอาจว่าตลก..

แต่ผมถามจริง..คุณพูดคุยกับตัวเองครั้งสุดท้ายเมื่อไหร่..?

หรือชีวิตนี้ไม่เคยเลย..?

...

และเพราะเห็นผลดีจากการลงมือทำอะไรโดยลำพัง..

ผมก็เลยอยากให้คุณลุกขึ้นมาประกาศอิสรภาพ..

ด้วยการเลิกผูกติดตัวเองไว้กับใครเสียตั้งแต่วันนี้..

เปลี่ยนความคิดเสียใหม่ว่า..

ความเหงาไม่ใช่ความทุกข์..

ไม่ใช่สิ่งน่าอาย..

ไม่ใช่เรื่องเลวร้าย..

หากความเหงานั้นมีประโยชน์..

ความเหงาสร้างงานได้..

ความเหงาทำให้เราถ่องแท้กับตัวเอง..

สำคัญกว่านั้น..

ความเหงาคือความกล้า..

และแน่นอน..

คนขี้เหงาก็คือคนกล้าหาญ...

.....

( วงศ์ทนง ชัยณรงค์สิงห์ : a day march 2008 )

พี่โหน่งคะ...ยอดมากกกกกก..

ได้ใจหนูไปเลย...

แก้วนี้ขอดื่มให้....(น้ำส้ม)

แถมเสียงปรบมือให้อีกสิบชุดใหญ่...

เอิ่มมมม...

ว่าแต่....

คนกล้าหาญนี่..

มีน้ำตาได้ใช่ไหมคะ...

เอ๊ะ..!

อะไรเปียกๆแก้ม..

อ้อ...

...

ป.ล. อยู่คนเดียวไม่เหงาเท่าสามคน  (หรืออาจจะมากกว่าสามสำหรับบางคน)...

จริงๆ...เชื่อเถอะ..

ป.ล.2 เวลานี้ควรจะอ่านหนังสือ..มานั่งทำอะไรอยู่เนี่ยเรา..เฮ้อ...