I C E B E R G

เก็บตกจากการไปหัวหิน…. 

 

 ตอนกลับมารู้สึกหวิวๆ....

มันเหมือนขาดอะไรไปบางอย่าง...

คิดอยู่แล้วว่า...เราต้องพลาดอะไรสำคัญไปอย่างนึงแน่ๆ... 

เมื่อวานยังนึกไม่ออก...

เราลืมอะไรรึเปล่า.....

อะไรน้า...อะไรนะ...ครุ่นคิดๆๆ...  

 

จนมาวันนี้..

เดินผ่านตู้ไปรษณีย์....

เหมือนฟ้าผ่ากลางวัน....

ทุกอย่างแจ่มชัด.....

เรา..

ลืม..

ส่ง..

โปสการ์ด... 

เศร้าเลย.....ลืมได้ไงอ่ะ...

พลาดดดดดด..   

 

เดี๋ยวนี้....เวลาไปเที่ยวที่ไหน..

เราจะส่งโปสการ์ดทุกครั้ง...

กลายเป็นมนุษย์พกแสตมป์ติดตัวไปแล้ว...  

 

กระดาษเล่าเรื่องราวใบหนึ่ง....

ต้องเดินทางข้ามเขตแดน....

ผ่านมือคุณบุรุษไปรษณีย์....

ผ่านเครื่องคัดแยกจดหมาย..

ผ่านลม..ปะทะฝุ่น...กระทบแดด...

เหนื่อยทีเดียว....

กว่าจะมานอนแน่นิ่งสบายใจอยู่ในตู้จดหมายของเรา...

(จะว่าไปเราก็ทรมานคุณโปสการ์ดไม่ใช่เล่นนะเนี่ย...) 

 

ช่วงรอโปสการ์ด...

(สำหรับคนอื่นอาจจะไม่ได้เป็นขนาดนี้...)

สำหรับเรา...

เราจะกระวนกระวายใจ...เป็นห่วง..คุณโปสการ์ดเป็นอย่างมาก..

ตอนนี้อยู่ไหนแล้วนะ..

บุรุษไปรษณึย์ไปเก็บมาจากตู้รึยัง...

จะหล่นหายกลางทางไหม..

จะยับยู่ยี่มารึเปล่า...

หรือเราเขียนที่อยู่ตัวเองครบรึเปล่าเนี่ย..

ต้องคอยไปส่องดูตู้จดหมายทุกวัน..

สารพันกังวล...

จะยิ้มออก...ก็เมื่อวันที่ได้มาครอบครองอยู่ในมือนั่นแหละ... 

 

การรอโปสการ์ด..มันเป็นความสุขผสมกับความทรมานใจเล็กๆ...

เหมือนการรอคอยอะไรบางอย่าง..ที่ทำให้เรามีความหวัง...

ยามได้รับสิ่งที่เราเฝ้ารอ..ก็เป็นสุข...

ในทางกลับกัน...

เมื่อไม่ได้รับสิ่งนั้น..ความหวังที่มีมันเป็นไปไม่ได้...

เราก็ย่อมเป็นทุกข์

(จริงจังไปมั้ยเนี่ย....) 

 

เมื่อเดือนก่อนนู้นน..

เพื่อนเราคนนึงไปเที่ยวปาย..

เป็นเพื่อนสมัยมัธยม...ที่ไม่ค่อยได้เจอกันเท่าไหร่..

อุตส่าห์ใจดีนึกถึง....

โทรมาถามที่อยู่...แล้วส่งโปสการ์ดมาให้...

เคยบอกเพื่อนไปครั้งนึงแล้วว่า..เรายังไม่ได้รับเลย..

เวลาผ่านไป...

จนถึงวันนี้......

เพื่อนคิดว่าเราคงได้รับแล้ว...

แต่....

เราก็ยังคงไม่ได้รับ.....

 

นี่แหละความเสียใจ....

(ถ้าอ่านblog เราอยู่ละก็..ขอโทษนะ...เราไม่กล้าบอกนี่)  

 

ถึงเราจะไม่ได้รับโปสการ์ดที่ส่งมาให้...

แต่ความคิดถึงที่ส่งมา...

ได้รับแล้วน้า......