I C E B E R G

เมื่อเช้านั่งรถไฟใต้ดินไปทำงาน..

คนไม่ค่อยแน่นเท่าไหร่...

นานๆจะได้เจอโอกาสแบบนี้...

 

ไม่มีที่นั่ง...

แต่ก็มีพื้นที่ว่างให้เลือกจับจองมากมาย...

เราก็ถลาไปยืนกลางขบวนเลย..

คาดว่าคนจะทยอยมาขึ้น..ตามสถานีอื่นๆอีก...

จะได้ไม่ต้องขยับตัวอีกรอบ..

 

สักพักคนก็เริ่มเยอะขึ้นจริงๆ...

มีคุณป้าคนนึงมายืนข้างหน้าเรา..

มีคุณลุงกับคุณผู้ชายและคุณผู้หญิงนั่งอยู่ข้างๆที่เรายืน..

 

รถก็แล่นไป....

 

อีกสถานีนึง ...มีผู้หญิงท้องขึ้นมา....

แต่เขา..อืมม..เธอ...ยืนอยู่...ไม่มีใครลุกให้นั่ง...

 

ห้าวินาทีต่อมา..

มีมือสะกิดผู้หญิงท้องคนนั้น..ให้ไปนั่ง

เป็นคุณผู้หญิงคนนึง..

ผู้หญิงท้องก็ขอบคุณ..ยิ้มๆให้กัน...

คนแถวนั้นคงเห็น...

 

เรามองภาพนั้นแล้วก็ยิ้มๆไปด้วย..

 

แล้วเราก็มองไปรอบๆ..

มองดูคนที่นั่งแถวนั้น...มองนู่นนี่นั่น...

พลันสายตาก็ไปสบกับคุณผู้ชายที่นั่งข้างๆ...

สายตาเขาดูเหมือนจะมีแววกระตุกนิดๆ...นิดดดดดเดียว...

 

แฮ่มมม...

เปล่าๆๆๆ...ช้าก่อน..

อย่าเพิ่งคิดไปไกล...

ไม่ใช่อาการรักแรกพบแต่อย่างใด...

....................................................

 

ห้าวินาทีต่อมา...(อีกแล้ว)

 

คุณผู้ชายคนนั้นก็เอื้อมมือไปสะกิดคุณป้าคนข้างหน้าเรา..

ให้ไปนั่งที่เขา...

 

เราก็เลยสงสัยว่า..

เป็นเพราะเรารึเปล่า..

 

มั่นใจว่าความรู้สึกในสายตาเราที่มองเขาตอนนั้นเนี่ย..

มันปกตินะ..

ไม่ได้อารมณ์แบบว่า..

นี่..คุณคะ..ทำไมไม่รู้จักลุกให้ผู้ใหญ่นั่ง...

 

เขาจะคิดว่า....เราไปเรียกร้องให้เขาลุกหรือเปล่า....

เพราะเหตุการณ์มันต่อเนื่องกับกรณีคุณคนท้อง...

 

หรือเราคิดมากไปเองคนเดียว.......

 

ช่างเถอะ...

ยังไงคุณป้าก็ได้นั่งแล้ว...