I C E B E R G

เมื่อวันพฤหัสที่ผ่านมา.. วันวาเลนไทน์....

ทำงานแล้วตอนเย็นก็มีเรียนอีก..

เหนื่อยจัง...

ต้องแบกสัมภาระ...

ทั้งเอกสาร ...ถุงใส่หนังสือเรียน

แล้วยังกระเป๋าสะพายอีก...

รถไฟใต้ดินก็คนเยอะมากกก....

เพราะคนออกไปฉลองวันวาเลนไทน์กันมากมาย...

เราต้องพยายามหาที่ว่างเข้าแทรกกลาง...

หาจุดศูนย์ถ่วง...แล้วยืนทรงตัวให้ดี ...

มีคุณป้าคนหนึ่ง..

นั่งอยู่ตรงกับที่เรายืนอยู่พอดี...

รถแล่นไปได้หนึ่งสถานี..

เรารู้สึกว่า..มีคนมองกระเป๋าเราอยู่

คุณป้านั่นเอง...

จ้องที่ถุงใส่หนังสือของเราเขม็ง..

เราก็สงสัยว่า..

มันมีอะไรผิดปกติหรือเปล่า...

แต่เราว่าไม่นะ..

ลายมันก็ไม่ได้แปลกพิศดารหรืองดงามตระการตาแต่อย่างใด..

สภาพมันก็ปกติดี..

คนก็แน่น..ไม่รู้จะเอาไปหลบสายตาคุณป้าได้ที่ไหน

ผ่านไปอีกสถานี..

คุณป้าเอื้อมมือมาสะกิดเรา..

ชี้มาที่กระเป๋า ...แล้วบอกด้วยภาษากายที่เข้าใจได้ว่า...

" ป้าช่วยถือ"

................................................................ 

เราขอบคุณคุณป้าไปหนึ่งชุดใหญ่..

ไม่น่าเชื่อเลยว่า..

น้ำใจเล็กๆน้อยๆจากคนไม่คุ้นหน้า ....

จะทำให้หัวใจพองโตได้ขนาดนี้....

ที่เหนื่อยๆมาทั้งวัน....

มันหายไปไหนหมดก็ไม่รู้...

................................................................

แบ่งปันความรักเล็กๆต่อเพื่อนร่วมโลก...

เพียงเท่านี้....

โลกของเราคงจะน่าอยู่ขึ้นเยอะ...

 

ขอให้รัก...

จงเจริญ........