ประภาคาร - 'ปราย พันแสง
เมื่อรักใครคนหนึ่ง ...จึงไม่สำคัญเลยว่าเราจะได้กอดกันหรือไม่
ความรักบางอย่างในชีวิตคนเราเอื้อมไม่ถึง.... สัมผัสไม่ได้
เหมาะสำหรับเอาไว้มองดู...ไว้ชื่นชมอยู่ไกลๆ
ดวงไฟประภาคารสวยล้ำค่า ....
ยามที่เราล่องเรืออยู่ในทะเล ลึกจนหาทางกลับไม่ได้
แต่เราจ้องดูดวงไฟ เพียงให้รู้ว่าควรเดินหน้าไปทิศทางใด
แต่ใช่ว่าเราจะต้องเบนหัวเรือ... เพื่อมุ่งไปจอดเทียบท่าประภาคารเสียเมื่อไหร่
แต่เราว่ามันจะดีกว่านะ..
ถ้าเราได้สัมผัส ได้รับอ้อมกอดในวันที่อ่อนล้า..
ถ้าเราได้รักคนที่รู้ว่าเค้าก้อมีความรู้สึกนั้นตอบ..
ถ้าเรารัก"คนที่สามารถรักได้"...
การที่รักใครซักคนที่ไม่สมควรรัก...
เป็นความเจ็บปวดที่อาบไปด้วยความหวานล้ำจิงๆ...
เราจะหาเหตุผล ต่างๆนาๆมาอธิบายกับตัวเอง..
ว่าเราไม่ต้องการอะไร เราไม่ผิด เราบริสุทธ์ใจ..
แต่จิงๆมันก้อเป็นเพียงข้ออ้าง เพื่อ..ให้เราได้..ยังอยู่ข้างๆเค้า
การที่บอกว่าเรายังโอเค เราไม่จริงจังมาก...
ก้อเป็นเพียงการยื้อเวลาที่เราจะเริ่มถอนตัวไม่ขึ้น..
แต่ทั้งๆที่รู้..ว่ามันผิด..มันไม่มีความหวัง..มันเจ็บปวด..
แต่สิ่งที่เราทำได้..ก้อมีเพียงแค่ปลอบตัวเองว่า..
เราไม่เป็นอะไร..เรามีความสุขแค่ได้ทำอะไรให้..
แค่เห็นเค้ามีความสุข..แค่ได้ส่งความเป็นห่วงอยู่ไกลๆ..ก้อพอ...
#1 By น้ำผึ้งอาบยาพิษ (119.42.71.246) on 2008-03-14 21:37